Portal PTP
.:: Zarząd Główny PTP :: Stawki 5/7, 00-183 Warszawa ::.
PTP
· Strona główna
· Władze
· Kodeks
· Statut PTP
· Oddziały, sekcje, placówki
  i komisje rekomendacyjne

· Członkostwo
· Certyfikaty
   i rekomendacje

· Rekomendowani
   członkowie Towarzystwa

· Opinie i ekspertyzy
· Prace Zarządu Głównego
· Walne Zgromadzenie
· 100 lat PTP
· Czasopisma
· Ogłoszenia
· Przelew
· Napisz do nas
Dla psychologów
· Statut, kodeks
  etyki i komentarze

· Psychologia a prawo
· Tajemnica zawodowa
· Techniki projekcyjne
· Metody diagnostyczne
· Pomoc dla psychologów
· Ustawa
· Przyszły Samorząd
· Specjalizacja psychologia
  kliniczna

· EuroPsy - Europejski
  Certyfikat Psychologa

· EFPA
· Szkolenia i warsztaty
· Konferencje
· Praca dla psychologa
· Współpraca
  międzynarodowa

· Zasłużeni dla PTP
· Nagrody
· Zjazdy

· Linki
· Download
· Wszystkie teksty ze strony
Szukaj


Z prac ZG PTP: 2009-02-21 Stanowisko PTP wobec projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych
Wysłano dnia 21-02-2009 przez admin
Z prac Zarządu Głównego


Warszawa, dn. 11 września 2008 

                   PTP 134/ZG/08

          Szanowna Pani
          Mariola Dwornikowska
          Podsekretarz Stanu
          w Ministerstwie Zdrowia
          ul. Miodowa 15
          00-952 Warszawa

 Szanowna Pani Minister,

          W imieniu Polskiego Towarzystwa Psychologicznego przedstawiam poniżej uwagi do projektu ustawy o niektórych zawodach medycznych z dnia 11 sierpnia 2008 r. . Towarzystwo skupia w swych szeregach szerokie grono psychoterapeutów, głównie psychologów, ale także osoby mające inne wykształcenie, w tym lekarzy, pedagogów, resocjalizatorów oraz osoby o innym wykształceniu humanistycznym i technicznym. Od 1991 r. Towarzystwo przyznaje certyfikaty psychoterapeuty oraz superwizora psychoterapii, obecnie na liście certyfikowanych są 142 osoby. Od 5 lat PTP rekomenduje ośrodki prowadzące profesjonalne, podyplomowe szkolenia w zakresie psychoterapii. Wiodącą rolę w PTP w problematyce psychoterapii ma powstała w 1998 r. Sekcja Psychoterapii licząca kilkuset członków, stawiająca sobie za cel artykułowanie i podtrzymywanie standardów zawodowych i etycznych w psychoterapii, działanie na rzecz podwyższania kwalifikacji psychoterapeutów, współpracę z krajowymi i międzynarodowymi organizacjami profesjonalnymi, dbanie o obiektywny obraz psychoterapii w oczach opinii publicznej. Opinia Sekcji, uwzględniająca ogólnopolską opinię psychoterapeutów pracujących zarówno w państwowej służbie zdrowia, jak i pozarządowej i w prywatnych gabinetach, jest podstawą do wypracowania stanowiska PTP wobec przedłożonego projektu.

Uwagi, sugestie i propozycje prezentujemy według kolejności zapisów projektu.




  1.       W Art. 2.2. brzmiącym: " Wykonywanie zadania zawodowego pod nadzorem osoby uprawnionej do wykonywania danego zawodu medycznego nie stanowi wykonywania zawodu medycznego" - nie mamy jasności co do intencji projektodawcy. W ślad za tym, nie jest też jasna konsekwencja takiego zapisu. Nie wiadomo, czy osoba pracująca pod superwizją, co jest profesjonalną i normalną praktyką w uprawianiu psychoterapii, w świetle tego zapisu nie wykonuje zawodu medycznego? Być może projekt ma na myśli staże i wolontariaty, ale z w/w ustępu jasno to nie wynika.
  2.      W Art. 3. brzmiącym: "1. Wymagania kwalifikacyjne niezbędne do wykonywania poszczególnych zawodów medycznych, zwane dalej "wymaganiami kwalifikacyjnymi", określa załącznik nr 2 do ustawy. 2. Do wykonywania zawodu psychoterapeuty jest niezbędne ukończenie: studiów wyższych i posiadanie tytułu lekarza lub magistra na kierunku psychologia oraz szkolenia w zakresie psychoterapii, o którym mowa w ust. 4."
    - pozostaje w sprzeczności z komentarzem do załącznika (str.83). Nie jesteśmy zatem pewni, czy twórcy ustawy chcą ograniczyć dostęp do zawodu psychoterapeuty jedynie dla lekarzy i magistrów psychologii czy przeciwnie - takiego ograniczenia nie stosować. Wydaje się nieuzasadnione zamykanie drogi do zawodu psychoterapeuty osobom nie mającym wykształcenia lekarskiego lub psychologicznego. Zarówno w Polsce, jak i w Europie i na świecie wielu kompetentnych psychoterapeutów ukończyło studia wyższe na kierunkach innych niż wymienione, a następnie odbyło stosowne wieloletnie szkolenie. Jeśli założeniem twórców projektu jest, że niektóre studia wyższe lepiej niż inne przygotowują do pracy w zawodzie psychoterapeuty, to należałoby :
    1.      określić jakie to są kierunki. Zdaniem , Polskiego Towarzystwa Psychologicznego szczególne przygotowanie do wykonywania zawodu psychoterapeuty dają studia psychologiczne oraz specjalizacja lekarska z zakresu psychiatrii. Natomiast nie wydaje się, żeby sam tytuł lekarza medycyny gwarantował lepsze przygotowanie do zawodu psychoterapeuty niż np. tytuł magistra pedagogiki, resocjalizacji czy socjologii.
    2.      ustawowo umożliwić absolwentom innych kierunków dostęp do zawodu psychoterapeuty po odpowiednim uzupełnieniu wykształcenia.

         Polskie Towarzystwo Psychologiczne, które od 1991 roku przy współpracy Komisji Certyfikatów Psychoterapeutycznych oraz Sekcji Psychoterapii przyznaje certyfikaty psychoterapeutom i superwizorom psychoterapii, wymaga od absolwentów studiów magisterskich innych niż psychologia, by przed przystąpieniem do procedury certyfikacyjnej zdali egzamin z psychologii klinicznej. Kandydaci ze specjalizacją lekarską w zakresie psychiatrii są zwolnieni z części tego egzaminu (diagnostyka kliniczna). Rozwiązanie to dobrze się sprawdziło w praktyce. W chwili obecnej w Polsce jest wielu psychoterapeutów i superwizorów psychoterapii, którzy przeszli przez ten tryb kwalifikacyjny. Wiemy, że również Polskie Towarzystwo Psychiatryczne ma w tym zakresie sprawdzone procedury i doświadczenia. Proponujemy zatem dookreślić w ustawie, by osoby nie będące magistrami psychologii lub lekarzami - specjalistami psychiatrami, miały możliwość szkolenia w zakresie psychoterapii, jeśli uzupełnią swoje kwalifikacji (np. na specjalnych kursach organizowanych przez Ministerstwo, komisję certyfikacyjną lub ośrodki szkoleniowe).

  3.      W Art. 3.1.3.-5 brzmiącym: "szkolenie w zakresie psychoterapii trwa co najmniej 4 lata i obejmuje co najmniej 1200 godzin szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz kończy się złożeniem egzaminu końcowego przed komisją egzaminacyjną powołaną przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust.1." - proponujemy, by ustawa jednoznacznie określała szkolenie psychoterapeutów jako podyplomowe czyli zezwalała na rozpoczęcie szkolenia osobom, które uzyskały dyplom magistra lub lekarza przed przystąpieniem do szkolenia lub nie później niż po ukończeniu pierwszego roku szkolenia. Szkolenie w zakresie psychoterapii nie powinno odbywać się równolegle ze zdobywaniem wykształcenia na poziomie magisterskim.
  4.      W Art. 5.5. brzmiącym: "Akredytacji udziela się, na wniosek podmiotu ubiegającego się o akredytację, na okres 5 lat. Dokumentem potwierdzającym uzyskanie akredytacji jest certyfikat akredytacyjny." - proponujemy wydłużenie okresu na który udziela się akredytacji ośrodkowi szkolącemu do 10 lat. Obecna propozycja 5 lat wydaje się być nieoptymalna zważywszy, że program szkolenia ma trwać 4 lata.
  5.      W Art. 5. 7. brzmiącym: "Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje komisję akredytacyjną do spraw psychoterapii, na okres 5 lat, spośród osób legitymujących się co najmniej 5 - letnim doświadczeniem zawodowym w psychoterapii właściwym dla realizowanego szczegółowego programu szkolenia, zgłoszonych przez Polską Radę Psychoterapii, o której mowa w art. 13." - po pierwsze proponujemy, by w komisji akredytacyjnej zasiadały osoby z doświadczeniem nie tylko w prowadzeniu psychoterapii, ale również w superwizji, przygotowywaniu i prowadzeniu szkoleń z zakresu psychoterapii. Po drugie sądzimy, że członkowie komisji akredytacyjnej powinni mieć co najmniej 10-letnie doświadczenie w pracy w charakterze psychoterapeuty. Proponowane obecnie 5 lat wydaje się niewystarczające.
  6.      W Art. 7. 3. brzmiącym: " Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadzają osoby upoważnione przez ministra właściwego do spraw zdrowia." - po pierwsze proponujemy, by w komisji akredytacyjnej zasiadały osoby z doświadczeniem nie tylko w prowadzeniu psychoterapii, ale również w superwizji, przygotowywaniu i prowadzeniu szkoleń z zakresu psychoterapii.
  7.      W Art. 8.1 brzmiącym: "Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
         1) wzór certyfikatu akredytacyjnego, kierując się koniecznością zapewnienia informacji o rodzaju specjalności realizowanej w ramach szkolenia w zakresie psychoterapii;" - nie wydaje nam się zasadne, aby na certyfikacie obligatoryjnie widniała informacja o "rodzaju specjalności realizowanej w ramach szkolenia w zakresie psychoterapii".
         W światowej psychoterapii rozpowszechniają się współcześnie podejścia integrujące, łączące spójnie i nowatorsko dwa lub trzy nurty psychoterapeutyczne (np. psychodynamiczno-poznawcze Ryle'a, psychoanalityczno-behavioralne Wachtela, psychodynamiczne o charakterze asymilacyjnym Golda i Strickera, systemowo-poznawcze i wiele innych). Ich wysoka skuteczność jest potwierdzona przez badania. Programy takie nie muszą, choć mogą, określać się jako reprezentujące podejście integracyjne (czasem niepoprawnie określane jako "integratywne").
         Proponujemy, by ośrodek szkoleniowy sam decydował, czy oferuje szkolenie związane z jednym podejściem psychoterapeutycznym czy z kilkoma, przy założeniu, że całość szkolenia spełnia wymogi ustawy. Certyfikat psychoterapeuty nie powinien mieć "specyfikacji", choć świadectwo ukończenia szkolenia może zawierać informację, że dotyczy np. umiejętności i wiedzy z zakresu analizy grupowej.
  8.      W Art.8.5 brzmiącym: "sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, kierując się w szczególności koniecznością rzetelnej oceny wiedzy i umiejętności niezbędnych do rozpoczęcia szkolenia w zakresie psychoterapii;" oraz punkcie 6. brzmiącym: "sposób prowadzenia i odbywania szkolenia w zakresie psychoterapii, w tym formy zaliczania poszczególnych części szkolenia, skład komisji egzaminacyjnej oraz sposób i formę przeprowadzania egzaminu końcowego, kierując się w szczególności prawidłowością przebiegu egzaminu oraz koniecznością sprawdzenia wiedzy w zakresie psychoterapii;" - uważamy, iż uregulowania są zbyt szczegółowe i nadmiernie ograniczają uprawnienia i kompetencje ośrodków szkolących. Wydaje się ,że sposób realizacji w/w kwestii powinien leżeć w gestii samych podmiotów szkolących, skoro otrzymały one już akredytację Komisji Akredytacyjnej.
  9.      W Art.9.5.b brzmiącym: " posiada dyplom, świadectwo lub inny dokument, zwane dalej "dyplomem": b/ potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego uzyskane w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska lub Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowski Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych" - zachodzi sprzeczność z Art.3.2, ponieważ w wielu krajach Unii Europejskiej nie tylko psychologowie i lekarze są certyfikowanymi psychoterapeutami.
  10.      W Art. 13.2 brzmiącym: "Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Polską Radę Psychoterapii spośród osób udzielających świadczeń metodami psychoterapeutycznymi o naukowo udokumentowanej skuteczności, zgłoszonych przez ogólnopolskie stowarzyszenia lub ich sekcje, oraz szkoły wyższe prowadzące kształcenie w zakresie psychoterapii." - proponujemy, by podkreślić kompetencje członków Rady, a nie jedynie fakt "bycie zgłoszonym". Doświadczenie zawodowe i szkoleniowe a przede superwizyjne, powinno być tu traktowane jako kluczowe. Ponadto nie wydaje się zasadne ograniczenie podmiotów zgłaszających kandydatów na członków. Istnieją w Polsce renomowane prywatne ośrodki czy instytuty, które uczą psychoterapii od kilkunastu (a nawet kilkudziesięciu) lat, należą do międzynarodowych stowarzyszeń i legitymują się wyszkoleniem wielu psychoterapeutów i superwizorów o zewnętrznie potwierdzanych w Polsce i za granicą kwalifikacjach. Nie jest uzasadnione, by miałyby być pozbawione nawet prawa zgłoszenia kandydatów do Rady, skoro takie prawa ustawa przydawałaby wszelkim stowarzyszeniom, nawet bardzo młodym, mało liczebnym, reprezentującym lokalną (np. warszawską czy krakowską) frakcję podklasy ogólniejszego nurtu psychoterapeutycznego.
    W związku powyższym proponujemy następujące brzmienie zapisu art. 13.2: "Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje Polską Radę Psychoterapii spośród osób o wieloletnim doświadczeniu i wysokich kwalifikacjach w zakresie prowadzenia i nauczania psychoterapii zgłoszonych przez podmioty prowadzące kształcenie w zakresie psychoterapii."
  11.      W Art.13.4 brzmiącym: "Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób powoływania i odwoływania członków Polskiej Rady Psychoterapii, uwzględniając w szczególności naukowe podstawy psychoterapii i różnorodność stosowanych podejść i form psychoterapeutycznych." - uważamy, że należy dodać oraz doświadczenie superwizyjne i w zakresie szkoleń psychoterapeutycznych.
  12.      W Załączniku nr 1 , załączniku nr 2 oraz Art. 1.1 pojawiają się niejasne rozstrzygnięcia. Otóż, zarówno w art. 1.1 , jak i w załączniku nr 2 występują określenia "instruktor terapii uzależnień" oraz "specjalista terapii uzależnień", zgodne z dotychczasową polską praktyką. Natomiast w załączniku 1 pkt. 17 pojawia się nowe, dotychczas w Polsce nie funkcjonujące, określenie "specjalista psychoterapii uzależnień" - czyli de facto psychoterapeuta. Wprowadzenie takiej nazwy wydaje się mylące i nieuzasadnione. Terapeuci uzależnień nie spełniają wymogów szkolenia w zakresie psychoterapii określonych w innym miejscu ustawy, więc nie przysługuje im tytuł psychoterapeuty. Ponadto wydzielenie zawodu "psychoterapeuty uzależnień" jest nielogiczne - analogicznie należałoby stworzyć osobne zapisy dotyczące osób zajmujących się innymi rodzajami zaburzeń np. "psychoterapeuta psychoz", "psychoterapeuta zaburzeń organicznych", "psychoterapeuta zaburzeń osobowości" czy "psychoterapeuta zaburzeń afektywnych".

     Polskie Towarzystwo Psychologiczne żywi głęboką nadzieję, że zawarte powyżej sugestie pozwolą lepiej zrozumieć zarówno specyfikę środowisk psychoterapeutycznych w Polsce, jak też ich potrzeby.

     Pragnę w imieniu własnym i środowiska psychoterapeutów Polskiego Towarzystwa Psychologicznego wyrazić gotowość do wspierania dalszych prac nad projektowaną ustawą.

 

Z poważaniem
dr hab. Adam Niemczyński
Przewodniczący
Polskiego Towarzystwa Psychologicznego









Pokrewne linki
· Więcej o Z prac Zarządu Głównego


Najczęściej czytany tekst o Z prac Zarządu Głównego:
2017_03_03 Stanowisko w sprawie EIPiP

Opcje

 Strona gotowa do druku Strona gotowa do druku