Portal PTP
.:: Zarząd Główny PTP :: Stawki 5/7, 00-183 Warszawa ::.
PTP
· Strona główna
· Władze
· Kodeks
· Statut PTP
· Oddziały, sekcje, placówki
  i komisje rekomendacyjne

· Członkostwo
· Certyfikaty
   i rekomendacje

· Rekomendowani
   członkowie Towarzystwa

· Opinie i ekspertyzy
· Prace Zarządu Głównego
· Walne Zgromadzenie
· 100 lat PTP
· Czasopisma
· Ogłoszenia
· Przelew
· Napisz do nas
Dla psychologów
· Statut, kodeks
  etyki i komentarze

· Psychologia a prawo
· Tajemnica zawodowa
· Techniki projekcyjne
· Metody diagnostyczne
· Pomoc dla psychologów
· Ustawa
· Przyszły Samorząd
· Specjalizacja psychologia
  kliniczna

· EuroPsy - Europejski
  Certyfikat Psychologa

· EFPA
· Szkolenia i warsztaty
· Konferencje
· Praca dla psychologa
· Współpraca
  międzynarodowa

· Zasłużeni dla PTP
· Nagrody
· Zjazdy

· Linki
· Download
· Wszystkie teksty ze strony
Szukaj


Ustawa: 2010-03-22 Opinia dla Trybunału Konstytucyjnego
Wysłano dnia 22-03-2010 przez admin
Ustawa o zawodzie psychologa

 

 

16 lutego 2010 roku Prezes Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Zdziennicki zwrócił się do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego z prośbą o zaopiniowanie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 12.01.2009 o o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP m. in. art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 pkt. 4 ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów ( Dz. U z 2001 r. nr 73 poz. 763, z późn. zmianami).

Poniżej pytania Prezesa TK, do których ustosunkowało się Polskie Towarzystwo Psychologiczne

  1. Ustosunkowania się do zarzutów wniosku w zakresie dotyczącym psychologów;
  2. Przedstawienia informacji na temat praktyki stosowania zaskarżonych przepisów ( w tym zwłaszcza liczby postępowań w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej, z uwzględnieniem liczby postępowań zakończonych orzeczeniem kary skreślenia z listy psychologów z pozbawieniem prawa wykonywania zawodu wraz z ogólnym opisem stanów faktycznych, na tle, których wydano te orzeczenia);
  3. Praktyki w zakresie możliwości ponownego ubiegania się o prawo do wykonywania zawodu psychologa w wypadku wydania powyższego orzeczenia ( w tym podstaw prawnych, na podstawie, których wydane były decyzje o ponownym wpisie lub odmowie wpisu na listę psychologów);
  4. Skutków ewentualnego uwzględnienia wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich.

Stanowisko nasze dotyczyło wyłącznie punktu 1 i 4, ponieważ nie powstał jak dotąd samorząd zawodowy psychologów, a więc brak jest praktyki w zakresie postępowania dyscyplinarnego. Jednocześnie w drugiej części odpowiedzi przedstawione zostaną powody nie powołania samorządu i konsekwencje tego faktu.



STANOWISKO
POLSKIEGO TOWARZYSTWA PSYCHOLOGICZNEGO

Dotyczące wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie
niezgodności z Konstytucją RP art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 pkt. 4
ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów
(Dz. U z 2001 r. nr 73 poz. 763, z późn. zmianami).

  1. Zarzut niezgodności art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów z art. 17 Konstytucji oraz art. 58 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3
  2. Analiza wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich pozwala na stwierdzenie, że zarzut niezgodności art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 roku o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów z art. 17 Konstytucji RP nie ma uzasadnienia.

    1. Ustrojodawca dopuszczając w art. 17 ust. 1 Konstytucji "w drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony" uznał, iż zawody zaufania publicznego charakteryzują się szczególnymi własnościami.
      Brak jednak w przepisach prawnych definicji wraz z określonymi cechami przypisanymi takim zawodom. Paweł Sarnecki (1998) wymienia następujące cechy zawodu zaufania publicznego:
      • Uzyskiwanie od klienta informacji dotyczących prywatnych, intymnych spraw.
      • Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej.
      • Kierowanie się w relacjach z klientem zasadami etyki zawodowej.
      • Posiadanie specjalistycznego wykształcenia, przygotowującego do wykonywania tego zawodu.

      (P. Sarnecki W sprawie znaczenia pojęcia "zawód zaufania publicznego" z art. 17 Konstytucji. Biuletyn Biura Studiów i Ekspertyz kancelarii Sejmu, 5(41)00 str. 28-33.) Podobne cechy przypisuje tym zawodom Jerzy Hausner (J. Hausner, D. Długosz Tezy w sprawie zawodów zaufania publicznego, (w:) S. Legat, M. Lipińska Zawody zaufania publicznego a interes publiczny - korporacyjna reglamentacja versus wolność wykonywania zawodu, Warszawa 2002 s. 115-125)
      Zawód psychologa należy niewątpliwie do kategorii zawodów, w których podstawowym warunkiem skutecznego działania jest obdarzenie profesjonalisty zaufaniem nie tylko przez konkretnego klienta, ale także przez społeczeństwo. Psycholog pracując z ludźmi wkracza w subtelny świat ich psychiki, a negatywne konsekwencje jego niewłaściwego postępowania dla dalszego życia klientów mogą być trudne do przewidzenia. Oczekuje się więc bardzo wysokich profesjonalnych kompetencji i umiejętności, a także kwalifikacji dających rękojmię odpowiedzialnego wykonywania zawodu.
      Samorząd zawodowy spełnia dwie funkcje: reprezentowania na zewnątrz osób wykonujących ten zawód oraz podejmowania starań o zapewnienie należytego wykonywania zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Te dwie funkcje samorządów zawodowych podkreśla Trybunał Konstytucyjny (K 37, OTK 2001/4/86.)
      Ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów nakłada na samorząd zawodowy, w ramach sprawowania pieczy i nadzoru nad jego wykonywaniem, takie zadania jak: dbałość o przestrzeganie standardów wykonywania zawodu, ustanawianie obowiązujących psychologów zasad etyki zawodowej oraz nadzór nad ich przestrzeganiem, a także reprezentowanie i ochronę zawodu psychologa (np. prawna ochrona narzędzi).
      Konieczność pieczy samorządu zawodowego psychologów nad należytym wykonywaniem ich działalności zawodowej jest szczególnie ważna w sytuacji działania zawodowego psychologów w różnorodnych dziedzinach życia społecznego (zdrowie, oświata, pomoc społeczna, wojsko, policja, służba więzienna, straż graniczna, straż gminna/miejska, itp.). Ta piecza wykonywana powinna być przy realizacji ważnych zadań publicznych przejętych przez samorząd, a przede wszystkim ze względu na interes poszczególnych odbiorców usług psychologicznych. Ustawowo powołany samorząd zawodowy psychologów jest niewątpliwie samorządem zawodu zaufania publicznego, tak więc, do niego odnosi się art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Nietrafna jest, więc interpretacja Rzecznika Praw Obywatelskich zawarta w uzasadnieniu w punkcie 5.9 wskazująca na niezgodność ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów z art. 17 ust. 2 Konstytucji.

    2. W uzasadnieniu wniosku Rzecznik Praw Obywatelskich wskazuje na możliwość naruszania przez samorządy zawodowe istoty wolności wykonywania zawodu, a więc ograniczenie wolności konstytucyjnych. Zakaz naruszania wolności wykonywania zawodu oraz ograniczania wolności podejmowania działalności gospodarczej odnoszą się do art. 17 ust, 2. Jeśli więc samorząd zawodu zaufania publicznego tworzony jest zgodnie z art. 17.ust. 1 oznacza to, iż możliwe jest ograniczenie wolności konstytucyjnych. Podstawą konstytucyjną do wprowadzenia takich ograniczeń jest art. 31 ust. 3, wskazywany zresztą przez Rzecznika Praw Obywatelskich przy zaskarżaniu przepisów o samorządach zawodowych. "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw".
      Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2006 roku jednoznacznie stwierdził:
      "W ocenie Trybunału zawody zaufania publicznego wymagają szczególnej ochrony odbiorców świadczonych w ich ramach usług. Z tego powodu tak weryfikacja przygotowania do zawodu, jak i nabór do zawodu nie mogą być pozostawione nieograniczonej swobodzie gry rynkowej, bez jakichkolwiek regulacji i wymogów profesjonalnych i etycznych. Określenie wymogów należy do ustawodawcy, który ponosi społeczną i polityczną odpowiedzialność za dokonany wybór.
      Nadanie pewnym zawodom charakteru zawodów zaufania publicznego oznacza, w rozumieniu Konstytucji, ustawową dopuszczalność nakładania pewnych ograniczeń w zakresie konstytucyjnej wolności dostępu do zawodu i jego wykonywania (art. 65 ust. 1 Konstytucji) oraz objęcie osób wykonujących takie zawody obowiązkiem przynależności do samorządu zawodowego. Konstytucyjnym zadaniem samorządu zawodowego jest piecza nad zgodnym z regułami właściwymi dla danego zawodu jego wykonywaniem. Podstawą włączenia określonego zawodu do kategorii zawodu zaufania publicznego powinno być zawsze uznanie, że nałożenie owych ograniczeń nie następuje w celu stworzenia określonej grupie zawodowej przywilejów, lecz ma służyć interesowi publicznemu, a zakres ograniczeń winien być odpowiedni do ochrony tego interesu" (sygn. K 6/06).
    3. Zasada obowiązkowej przynależności do samorządu zaufania publicznego, samorządu psychologów.

            Podważając zasadę obowiązkowej przynależności do samorządu zawodowego Rzecznik Praw Obywatelskich faktycznie wyklucza realizacje dwóch podstawowych funkcji samorządu: reprezentacji zawodu oraz sprawowania pieczy nad należytym i sumiennym jego wykonywaniem. Nie ma podstaw, by sądzić, że samo istnienie samorządu zawodowego bez konieczności przynależności do niego osób wykonujących określony zawód wystarcza, by samorząd reprezentował interesy tego zawodu. Mogłoby stać się tak, że większość osób wykonujących zawód zaufania publicznego pozostawałaby poza samorządem, a garstka należących do samorządu występowałaby w imieniu wszystkich. Na takiej zasadzie działają dobrowolne stowarzyszenia zawodowe, ale reprezentują one tylko swoich członków, a nie wszystkich wykonujących dany zawód. W sytuacji dobrowolnej przynależności do samorządu reprezentowanie przez niego wszystkich uprawiających dany zawód nie ma żadnego umocowania prawnego. Wskazując na różnice między konstytucyjnie umocowanym samorządem zawodowym a dobrowolnymi zrzeszeniami Hubert Izdebski wyraźnie podkreśla, że samorząd zawodowy "stanowi część składową systemu władz publicznych- państwa w znaczeniu szerszym.(...) W tym sensie każdy samorząd jest organizacja przymusową i dany podmiot znajduje się "w samorządzie" z woli ustawodawcy, a nie wskutek aktu wstąpienia - do samorządu się przynależy, a nie pozostaje w stosunku członkostwa".(H. Izdebski Samorząd terytorialny - podstawy ustroju i działalności. Warszawa 2009 str. 26)

            Funkcja sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu zaufania publicznego może być realizowana wyłącznie wobec członków samorządu zawodowego. Samorząd zawodowy nie ma, bowiem żadnych instrumentów prawnych, by oddziaływać na osoby pozostające poza nim. Każda uchwała samorządu może obowiązywać tyko osoby podlegające mu,

            Trybunał Konstytucyjny podzielił w uzasadnieniu swojego wyroku stanowisko Prokuratora Generalnego wskazujące na prawne przesłanki obligatoryjnej przynależności do samorządu zawodowego.

      "Tworząc samorząd zawodowy, organy państwowe cedują na niego swoje władztwo w zakresie kontroli prawidłowości wykonywania zawodu zaufania publicznego. Istotą samorządu zawodowego jest udzielona przez ustawodawcę samodzielność w zakresie organizacji wykonywania zawodu, określenia warunków jego wykonywania oraz kontroli nad należytym jego wykonywaniem, łącznie z odebraniem prawa jego wykonywania. Granice samodzielności samorządu zawodowego ustala ustawa. Jeżeli celem działania samorządu jest ochrona zawodu, o tyle granicą tej swobody musi być jego działanie w interesie publicznym. Wolność wykonywania zawodu, jako konstytucyjne prawo obywatela, zagwarantowane w art. 65 ust. 1 Konstytucji, nie ma charakteru absolutnego, a reguły jego ograniczenia określić może ustawa. Wskazane wyżej przesłanki, wynikające z art. 17 ust. 1 Konstytucji, nie mogą prowadzić do wniosku, że przynależność do struktur organizacyjnych samorządu zawodowego powinna opierać się na zasadach dobrowolności. Skoro, zadaniem Prokuratora Generalnego, w interesie publicznym i dla ochrony danej korporacji zawodowej, samorząd ma sprawować kontrolę nad prawidłowością wykonywania zawodu i czyni to w imieniu władzy publicznej, to nie można się zgodzić z postulatem, aby część osób wykonujących zawód była poza strukturami samorządowymi i nie podlegała tej kontroli. Swoboda zrzeszania się zagwarantowana w art. 58 ust. 1 Konstytucji i w Europejskiej Karcie Społecznej, dotyczy wolności i praw politycznych i odnosi się do stowarzyszeń, związków zawodowych i partii politycznych. Nikomu nie można nakazać przynależności do tych organizacji. Zasada ta nie dotyczy samorządów zawodowych, albowiem ich organy sprawują kontrolę nad prawidłowością wykonywania zawodu, którą zaleciła im władza publiczna".(sygn. K 37/00)

      W świetle powyższych rozważań należy uznać, że wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich w kwestii niezgodności art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów ( Dz. U z 2001 nr 73 poz. 763 z późn. zm.) z art. 17 Konstytucji oraz art. 58 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 jest bezzasadny.

  3. Zarzut niezgodności art. 21 pkt. 4 ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości ponownego ubiegania się o uzyskanie prawa wykonywania zawodu psychologa z art. 32 ust. 1 oraz art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
    Sądownictwo dyscyplinarne sprawowane przez samorząd zawodowy jest jednym z ważniejszych instrumentów pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu. Psycholog podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej w przypadku zawinionego, nienależytego wykonywania zawodu, a także za czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej. Ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów uchwalona została w 2001 roku, a weszła w życie 2006, natomiast do chwili obecnej nie jest realizowana w części dotyczącej samorządu zawodowego, w tym także sądownictwa dyscyplinarnego. Długi okres, który upłynął od momenty uchwalenia zaskarżonych przepisów, a także brak praktyki w zakresie ich stosowania, wskazuje na konieczność nowelizacji. Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu może być wymierzona w najbardziej drastycznych przypadkach, w których jest jedyną możliwą. Jednakże czuwać nad prawidłowością jej stosowania powinien sąd, co nie zostało zapisane w ustawie. Zgodzić się należy z wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, że ustawa o zawodzie psychologa nie przewiduje możliwości ponownego ubiegania się o uzyskanie prawa wykonywania zawodu i w tym zakresie powinna zostać znowelizowana.
    Szczególna sytuacja zawodu psychologa - brak samorządu zawodowego przewidzianego ustawowo oraz prace w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej nad nowym projektem ustawy stwarzają warunki do usunięcia wymienionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich niezgodności poprzez doprecyzowanie przepisów dotyczących warunków ponownego wpisu na listę samorządową, co oznacza uzyskanie prawa wykonywania zawodu.
  4. Skutki ewentualnego uwzględnienie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich

    Uwzględnienie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich w zakresie zarzutu niezgodności z Konstytucja art. 17.ust. 1 ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów odniesie poważne skutki w zakresie realizacji podstawowych zadań zawodowych. Brak obowiązku przynależności do samorządu zawodowego uniemożliwi samorządowi pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu. Powstaną dwie grupy wykonujących zawód psychologa - grupa należąca do samorządu i grupa pozostająca poza nim. Tak więc, ci, którzy pozostaną poza samorządem nie będą podlegać w żadnej mierze oddziaływaniom i nadzorowi nad wykonywaniem przez nich zawodu. Już dzisiaj, w sytuacji braku samorządu psychologowie, nawet zrzeszeni w stowarzyszeniu, w momencie pojawienia się skargi na ich profesjonalne działania wypisują się, by uniknąć konfrontacji z wymogami zawodowymi i etycznymi oraz uniknąć wszelkiej kontroli swoich działań zawodowych. Konsekwencją uwzględnienia wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, a więc utratą przez samorząd zawodowy pieczy nad jakością usług psychologicznych oraz możliwością reprezentowania zawodu będzie obniżenie standardów zawodowych. Będzie to także w oczywisty sposób tworzyło stan zagrożenia dla klientów psychologów, ponieważ działalność psychologów pozostanie poza wszelką kontrolą. Stworzy to także możliwość świadczenia usług przez osoby, które nie posiadają wykształcenia psychologicznego.

  5. Informacja o przebiegu prac nad wdrażaniem ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów od 1 stycznia 2006 roku.

    W celu wyjaśnienia przyczyn braku samorządu zawodowego psychologów przedstawiamy poniżej kalendarium.
    Nadzór nad wykonywaniem ustawy sprawuje minister właściwy ds. pracy ( art. 6 i 62 ust.1)
    Zgodnie z art. 62 ust. 1 minister pracy powołuje Komitet Organizacyjny Izb Psychologów, który pracuje nad stworzeniem struktur samorządowych (regionalnych-wojewódzkich i krajowych).

    1. 23 kwietnia 2006 roku minister pracy (K. Michałkiewicz), po licznych spotkaniach w ministerstwie z przedstawicielami różnych stowarzyszeń, powołał Komitet Organizacyjny Izb Psychologów w składzie 25 osób: przewodniczący wiceminister ds. dialogu społecznego Robert Jerzy Kwiatkowski, drugi przedstawiciel ministerstwa Agnieszka Sut (prawniczka z biura legislacyjnego ministerstwa) oraz po 1 przedstawicielu stowarzyszeń psychologicznych i psychoterapeutycznych, które się zgłosiły na prasowy anons ministerstwa.
    2. 8 i 22 maja 2006 roku odbyły się 2 merytoryczne spotkania Komitetu, na których uchwalono regulamin wyboru władz samorządów regionalnych. Spotkania odbywały się w ministerstwie pracy, zwoływane przez przewodniczącego (zgodnie z regulaminem). Wybrano 2 wiceprzewodniczących Komitetu, jeden (przewodnicząca Polskiego Towarzystwa Psychologicznego) dostaje zgodnie z regulaminem upoważnienie od przewodniczącego, do zwoływania i prowadzenia zebrań podczas jego nieobecności.
    3. 6 czerwca 2006 roku wiceminister R. Kwiatkowski odchodzi z ministerstwa, po zmianie na stanowisku ministra, którym zostaje Anna Kalata. Wyznaczone spotkanie 8 czerwca, zgodnie z sugestiami prawników ministerstwa, zostaje odwołane w związku z brakiem przewodniczącego.
    4. Od czerwca do października 2006 - wiceprzewodniczący Komitetu wysyłają liczne pisma do minister pracy, także do premiera wnioskujące o powołanie przewodniczącego Komitetu i wznowienie jego prac. Pisma pozostają bez odpowiedzi.
    5. 17 lipca 2006 roku odbywa się spotkanie z min. A. Kalatą, które nie wnosi nic nowego. Komitet nadal nie pracuje.
    6. Polskie Towarzystwo Psychologiczne we wrześniu 2006 roku zamawia opinię prawną dotycząca prawomocności podjęcia prac przez Komitet. Opinia prawna przygotowana przez prof. Zbigniewa Hołdę wskazuje, że Komitet ma prawo i obowiązek działać.
    7. 30 października 2006 roku wiceprzewodnicząca Komitetu zwołuje jego zebranie. Komitet spotyka się w składzie 14 osób w siedzibie Fundacji Helsińskiej, by podjąć dalsze prace. Zostają wybrani pełnomocnicy regionalni, mają być organizowane zjazdy w województwach.
    8. W okresie do lutego 2007 roku Komitet odbywa jeszcze 6 spotkań - bez kworum, ponieważ wiceminister Kazimierz Kuberski w korespondencji do stowarzyszeń informuje o zamiarach uchylenia ustawy, potem o projekcie nowelizacji ustawy. Projekt ten likwidujący samorząd zawodowy został ostro skrytykowany przez Komitet, chociaż został wysłany do konsultacji wyłącznie do stowarzyszeń. Z pisma min. K. Kuberskiego wynika, że nie ma potrzeby konsultowania projektu z Komitetem, organem ustawowym, powołanym do organizacji samorządu przez ministra nadzorującego wykonanie ustawy. Projekt trafia do Sejmu przed końcem kadencji, żadne prace nie są podejmowane.
    9. Wiceprzewodnicząca Komitetu Organizacyjnego wysyła kolejne pisma do ministerstwa w sprawie wyznaczenia nowego przewodniczącego - bezskutecznie. W licznych pismach rozsyłanych do stowarzyszeń wiceminister K. Kuberski zniechęca do prac w Komitecie podważając m.in. uprawnienia wiceprzewodniczącej. Część członków Komitetu wycofuje się z jego prac wobec takiej postawy ministra właściwego ds. pracy.
    10. W 2007 roku, zgodnie z przyjętymi wcześniej zasadami zostają powołane trzy samorządy regionalne - podlaski, świętokrzyski i zachodniopomorski.
    11. 19 listopada 2007 roku, nazajutrz po zaprzysiężeniu rządu premiera Donalda Tuska wiceprzewodniczący Komitetu Małgorzata Toeplitz-Winiewska i Wiesław Bratos zwracają się pismem do min. Jolanty Fedak prosząc o spotkanie i zmianę zarządzenia (powołanie przewodniczącego i zorganizowanie zebrania Komitetu).
    12. 30 stycznia 2008 roku minister Jolanta Fedak spotyka się z wiceprzewodniczącymi Komitetu obiecując rozważenie naszej prośby o wznowienie prac Komitetu poprzez powołanie przewodniczącego.
    13. W listopadzie 2008 roku wiceminister pracy i polityki społecznej Radosław Mleczko zaprosił przedstawicieli stowarzyszeń psychologicznych i psychoterapeutycznych do pracy nad nowym projektem ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów. Przedstawiono projekt MPiPS uchylenia obowiązującej ustawy. Polskie Towarzystwo Psychologiczne wyraziło protest wobec takiego rozwiązanie wskazując na konieczność zagwarantowania prawnej ochrony zawodu i wniosło wobec tego, o wprowadzenie nowej regulacji ustawowej, jeśli nie ma możliwości nowelizacji ustawy obowiązującej.
    14. Od początku 2009 roku trwają prace nad nowym projektem.
    15. W lutym 2009 roku MPiPS przygotowało projekt ustawy o uchyleniu ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów. Projekt ten we wrześniu 2009 roku został skierowany do Komitetu Stałego Rady Ministrów.
    16. Na kolejnych spotkania w MPiPS podjęto dyskusję kolejnych rozdziałów nowego projektu, zawierają one przepisy tworzące samorząd zawodowy psychologów.
    17. 28 listopada 2009 uzgodniono 3 rozdziały projektu - przepisy ogólne, prawo wykonywania zawodu i zasady wykonywania zawodu.
    18. 19 stycznia 2010 roku podjęto dalsze prace nad przepisami dotyczącymi usług transgranicznych. Uzgodniono wstępną wersję 5 rozdziałów nowego projektu (przepisy ogólne, prawo wykonywania zawodu, zasady wykonywania zawodu psychologa, świadczenie usług transgranicznych, samorząd zawodowy psychologów).
    19. 22 lutego 2010 roku odbyło się spotkanie z inicjatywy przewodniczącej PTP z ministrem Radosławem Mleczko w sprawie trudnej i skomplikowanej sytuacji psychologów z powodu niewdrożenia ustawy. Minister obiecał przyspieszenie prac nad projektem nowej ustawy i podtrzymał decyzję o uchyleniu ustawy obowiązującej.
    20. 28 lutego 2010 - psychologowie przesłali do MPiPS propozycje rozdziału 6-go dotyczącego doskonalenia zawodowego psychologów. Otrzymaliśmy obietnicę, że po wysłaniu tego rozdziału zostanie wyznaczony termin następnego spotkania. Terminu dotychczas nie ma.

Konsekwencje aktualnego stanu

  • Zamieszanie prawne - ustawa obowiązuje, ale nie ma możliwości wykonywania jej z powodu braku samorządu.
  • Nie ma prawa wykonywania zawodu - może być dopiero po powstaniu organów krajowych samorządu. Pracodawcy żądają dokumentu potwierdzającego to prawo przy przyjmowaniu do pracy, także przy dodatkowych uprawnieniach - do badań psychologicznych kierowców, detektywów, sędziów, itp. Sytuacja psychologów na rynku pracy jest bardzo trudna.
  • Absolwenci psychologii nie mogą podjąć stażu zawodowego (zapis w ustawie), ponieważ brak rozporządzenia wykonawczego. Wprowadzenie rocznej pracy pod opieką doświadczonego psychologa dla osób po ukończeniu studiów akademickich jest niezbędne jako forma wdrożenia do praktyki psychologicznej. Europejski Dyplom Psychologa (EuroPsy), inicjatywa EFPA ( Europejska Federacja Towarzystw Psychologicznych), wyraźnie to przewiduje. Wprowadzenie tego dyplomu w krajach Unii Europejskiej przed wdrożeniem ustawy o zawodzie psychologa uniemożliwi polskim psychologom uzyskanie go.
  • Brak możliwości wykonywania realnej pieczy nas wykonywaniem zawodu. W przypadkach zawinionego złamania zasad wykonywania zawodu lub wykroczeń wobec zasad etycznych nie ma możliwości podjęcia działań dyscyplinarnych wobec psychologa. Sądownictwo koleżeńskie w stowarzyszeniach dotyczy wyłącznie członków. Do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego w kadencji 2007-2009 wpłynęło 109 skarg na działania psychologów, z czego tylko 33 dotyczyły naszych członków i zostały rozpatrzone.
  • Świadczenie usług przez osoby nie będące psychologami lub posługujące się dyplomami szkół nie mających wymaganych akredytacji.
  • Odwlekanie przez ministra właściwego ds. pracy rozwiązania tej sytuacji spowoduje dalsze ograniczenie praw naszych klientów do kompetentnych i profesjonalnych usług psychologicznych. Sytuacja ta dotyka także psychologów utrudniając im swobodny wybór miejsca pracy i korzystania z uzyskanych dodatkowych kwalifikacji i uprawnień.









Pokrewne linki
· Więcej o Ustawa o zawodzie psychologa


Najczęściej czytany tekst o Ustawa o zawodzie psychologa:
2005-01-20 Tekst jednolity ustawy

Opcje

 Strona gotowa do druku Strona gotowa do druku