Portal PTP
.:: Zarząd Główny PTP :: Stawki 5/7, 00-183 Warszawa ::.
PTP
· Strona główna
· Władze
· Kodeks
· Statut PTP
· Oddziały, sekcje, placówki
  i komisje rekomendacyjne

· Członkostwo
· Certyfikaty
   i rekomendacje

· Rekomendowani
   członkowie Towarzystwa

· Opinie i ekspertyzy
· Prace Zarządu Głównego
· Walne Zgromadzenie
· 100 lat PTP
· Czasopisma
· Ogłoszenia
· Przelew
· Napisz do nas
Dla psychologów
· Statut, kodeks
  etyki i komentarze

· Psychologia a prawo
· Tajemnica zawodowa
· Techniki projekcyjne
· Metody diagnostyczne
· Pomoc dla psychologów
· Ustawa
· Przyszły Samorząd
· Specjalizacja psychologia
  kliniczna

· EuroPsy - Europejski
  Certyfikat Psychologa

· EFPA
· Szkolenia i warsztaty
· Konferencje
· Praca dla psychologa
· Współpraca
  międzynarodowa

· Zasłużeni dla PTP
· Nagrody
· Zjazdy

· Linki
· Download
· Wszystkie teksty ze strony
Szukaj


Z prac ZG PTP: 2017_07_11 Stanowisko PTP w sprawie psychopedagoga
Wysłano dnia 11-07-2017 przez admin
Z prac Zarządu Głównego

Stanowisko Polskiego Towarzystwa
Psychologicznego w sprawie „PSYCHOPEDAGOGA”

      W odpowiedzi na pismo DRP.II.40413.21.2017.EZD z dnia 14.06.2017 r. w sprawie zaopiniowania wniosku Polskiego Towarzystwa Psychopedagogicznego dotyczącego utworzenia nowego zawodu/specjalności „Psychopedagog”, Polskie Towarzystwo Psychologiczne stwierdza, że jesteśmy zdecydowanie przeciwni utworzeniu nowego zawodu/specjalności „psychopedagog”.



      Uzasadnienie naszego stanowiska przygotowała dr hab. Helena Wrona-Polańska prof. UP przewodnicząca Sekcji Zdrowia PTP, Kierownik Katedry Psychologii Zdrowia Instytutu Nauk o Wychowaniu Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie i przedstawiamy je poniżej:

  1. Nie ma zapotrzebowania społecznego na tworzenie tzw. pseudozawodów, jak proponowany wyżej, nie mających ani tożsamości naukowej umocowanej w określonym obszarze wiedzy, ani też tożsamości zawodowej wynikającej z kompetencji praktycznych. Mamy dostatecznie dużo absolwentów psychologii co roku, aby rozwiązywać istniejące problemy w obszarze psychologii rozwojowej i wychowania we współpracy z pedagogami.
  2. Psycholog jest zawodem zaufania publicznego, ma ściśle określony obszar wiedzy oraz kompetencji zawodowych. Wynika to z przedmiotu psychologii, którym jest poszukiwanie i wyjaśnianie psychologicznych mechanizmów funkcjonowania człowieka w zdrowiu i chorobie, w normie i patologii. Punktem odniesienia jest wiedza z zakresu psychologii rozwoju i wychowania określająca progi gotowości do percepcji świata i samego siebie u dziecka w różnym wieku oraz uczenia się czynności i zachowań w biegu życia człowieka. Aby mógł pełnić tę odpowiedzialną funkcję w społeczeństwie, absolwent psychologii zdobywa w czasie 5-letnich studiów wiedzę z zakresu nauk podstawowych aż po wiedzę z różnych działów psychologii i metodologii badań naukowych oraz diagnozy psychologicznej wraz z poznawaniem metod i technik badawczych oraz różnych form pomocy psychologicznej. Warto podkreślić, że Uniwersytet wyposaża studenta przede wszystkim w olbrzymi zasób wiedzy i pewne umiejętności praktyczne, zdobywane w czasie praktyk studenckich, które musi jednakże wzbogacać po studiach, w czasie licznych stażów pod okiem specjalisty psychologa i superwizora w trakcie kilkuletniego przygotowywania się do zdobycia specjalizacji czy certyfikatu psychoterapeuty zakończonego egzaminem przed komisją złożoną z ekspertów w danej specjalności psychologicznej. Łącznie ze studiami takie kształcenie trwa około 10 lat.
  3. Pedagogika jest nauką o wychowaniu, czynnikach je warunkujących , jest to oddziaływanie na grupę np. uczniów w celu osiągnięcia określonego celu grupowego, na relację nauczyciel-uczniowie, nauczyciel-uczeń i trudności w tych relacjach, czy w relacjach między nauczycielem a rodzicami uczniów.
  4. Jak wykazano powyżej, zupełnie odmienne cele i zadania realizuje psycholog w porównaniu z pedagogiem. Wynikają one z różnego obszaru wiedzy specyficznej dla danej profesji i ściśle z niej wynikających kompetencji praktycznych. W obecnie prowadzonej opiece nad dzieckiem z trudnościami w nauce, czy w relacjach społecznych etc., zarówno psycholog, jak i pedagog współpracują ze sobą w celu wypracowania optymalnego oddziaływania na dziecko i jego środowisko przez psychologa, a także pedagoga zgodnie ze swoimi kompetencjami.
  5. Proponowany przez wnioskodawcę zawód „psychopedagog” miałby być hybrydą z pogranicza tych dwóch dyscyplin jako: „specjalista nauczania i wychowania”, a wymagane wykształcenie to „co najmniej licencjat z pedagogiki lub ukończona psychologia o profilu społecznym, czyli studia wyższe zawodowe”. Mamy tu do czynienie z relacją niesymetryczną czyli 3-letni licencjat z pedagogiki przeciwstawiony jest 5-letnim studiom psychologicznym, a w ostateczności kandydat na psychopedagoga powinien ukończyć studia zawodowe. Ten „zestaw wzajemnie sprzecznych propozycji”, zawartych w przedstawionym do oceny wniosku, odsłania rzeczywiste cele biznesowe społeczności lokalnej z Bolesławca, skupionej w utworzonym przez siebie Polskim Towarzystwie Psychopedagogicznym, dążącej do zmonopolizowania kształcenia pseudospecjalistów i zajmowania stanowiska pracy jako: „Terapeuta psychopedagogiczny, psychopedagog, diagnostyk psychopedagogiczny”, które przy braku odpowiedniej wiedzy i kompetencji praktycznych mogą prowadzić do „manipulowania dziećmi i młodzieżą oraz ich rodzicami i opiekunami”.
  6. Opis zawierający krótką syntezę zawodu psychopedagoga, jak i sformułowane podstawowe zadania proponowane w ramach nowego zawodu stanowią przypadkowy zestaw „haseł”, których jedynym spoiwem jest przymiotnik „psychopedagogiczny”.
  7. Złożony wniosek należy odrzucić jako wysoce nieprofesjonalny, wręcz absurdalny, co zostało wykazane powyżej, nie spełniający podstawowych wymagań merytorycznych i formalno-prawnych.









Pokrewne linki
· Więcej o Z prac Zarządu Głównego


Najczęściej czytany tekst o Z prac Zarządu Głównego:
2017_03_03 Stanowisko w sprawie EIPiP

Opcje

 Strona gotowa do druku Strona gotowa do druku