Portal PTP
.:: Zarząd Główny PTP :: Stawki 5/7, 00-183 Warszawa ::.
PTP
· Strona główna
· Władze
· Kodeks
· Statut PTP
· Oddziały, sekcje, placówki
  i komisje rekomendacyjne

· Członkostwo
· Certyfikaty
   i rekomendacje

· Rekomendowani
   członkowie Towarzystwa

· Opinie i ekspertyzy
· Prace Zarządu Głównego
· Walne Zgromadzenie
· 100 lat PTP
· Czasopisma
· Ogłoszenia
· Przelew
· Napisz do nas
Dla psychologów
· Statut, kodeks
  etyki i komentarze

· Psychologia a prawo
· Tajemnica zawodowa
· Techniki projekcyjne
· Metody diagnostyczne
· Pomoc dla psychologów
· Ustawa
· Przyszły Samorząd
· Specjalizacja psychologia
  kliniczna

· EuroPsy - Europejski
  Certyfikat Psychologa

· EFPA
· Szkolenia i warsztaty
· Konferencje
· Praca dla psychologa
· Współpraca
  międzynarodowa

· Zasłużeni dla PTP
· Nagrody
· Zjazdy

· Linki
· Download
· Wszystkie teksty ze strony
Szukaj


Portal PTP: Prawo

Przeszukaj ten temat:   
[ Wróć na stronę główną | Wybierz nowy temat ]

Prawo: 2017_11_06 Aspekty prawne pracy psychologa
Wysłany przez admin dnia 06-11-2017 (63 odsłon)
Prawo

luty 2012

ASPEKTY PRAWNE PRACY PSYCHOLOGA
(podstawowe regulacje prawne)

    TAJEMNICA ZAWODOWA

Przepisy ustaw obligujące do zachowania tajemnicy zawodowej

  1. art. 14 ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów ( Dz. U z 2001 nr 73 poz. 763 z późn. zm)
  2. Kodeks karny art.. 266 § 1
  3. art. 50 ust. 1 Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U z 1994 r. nr 111 poz.535 z pózn. zm.)
  4. art. 14 ust. 1 Ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw pacjenta (Dz. U z 2009 nr 52 poz.417 z pózn. zm)
  5. art. 260 § 2 Kodeks postępowania cywilnego z 17.11.1965 (Dz. U. 43 poz.296 późn. zm)
  6. art. 84 § 2 Kodeks postępowania administracyjnego z 14.06.1960 (tekst jednolity Dz. U z 2000 nr.98 poz.1071 z późn. zm.)
  7. zachowanie tajemnicy zawodowej przed sądem
    Należy wyraźnie oświadczyć przed organami procesowymi tzn. precyzyjnie wyartykułować wolę skorzystania z odmowy złożenia zeznania , powołując się na konieczność zachowania tajemnicy (ustawy i kk)
  8. zachowanie tajemnicy - ogólne zasady
    - brak granic czasowych, także po śmierci pacjenta
    - ochrona dokumentacji
    - kazuistyka w nauczaniu
  9. ogólne warunki naruszenia tajemnicy
    - Zwolnienie z tajemnicy
    - Zagrożenie zdrowia lub życia klienta lub innych osób
  10. Zwolnienie z tajemnicy zawodowej
    Kodeks postępowania karnego art..180

    § 1 osoby zobowiązane do zachowania tajemnicy służbowej lub tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji mogą odmówić zeznań co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, chyba, że sąd lub prokurator zwolni te osoby od obowiązku zachowania tajemnicy
  11. § 2 osoby obowiązane do zachowania tajemnicy zawodowej …….mogą być przesłuchiwane co do faktów objętych tą tajemnicą tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczności nie mogą być ustalone na podstawie innego dowodu.
    Sąd podejmuje postanowienie o zwolnieniu z tajemnicy zawodowej- dotyczy tylko procedury karnej
    Zawsze w formie postanowienia ( na piśmie)
    Odwołanie od postanowienia prokuratora do prokuratora nadrzędnego (art..302 kpk - norma ogólna dotycząca zażalenia)
    Od postanowienia sądu nie ma odwołania
  12. Psycholog nie może być świadkiem w sądzie
    Bezwzględny zakaz dowodowy: (Art.. 52 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego)
    Nie wolno przesłuchiwać osób, obowiązanych do zachowania tajemnicy.. …jako świadków na okoliczność przyznania się osoby z zaburzeniami psychicznymi do popełnienia czynu zabronionego pod groźba kary.
    Art.. 199 kpk Złożone wobec biegłego oświadczenia oskarżonego dotyczące zarzucanego mu czynu nie mogą stanowić dowodu
  13. przepisy dotyczące konieczności złamania tajemnicy zawodowej
    Kodeks karny Art.. 240 § 1
    Kto mając wiarygodną wiadomość o karalnym przygotowaniu albo usiłowaniu lub dokonaniu czynu zabronionego określonego w art.
    118,127,128,130,140,148,163,166 lub 252 nie zawiadamia niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw podlega karze pozbawienia wolności do lat 3
    ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1493)
    • Art. 12. 1. Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu przestępstwa z użyciem przemocy w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym Policję lub prokuratora.
    • 2. Osoby będące świadkami użycia przemocy w rodzinie powinny zawiadomić o tym Policję, prokuratora lub inny podmiot działający na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie.";

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: 2017_11_07 Tajemnica zawodowa psychologa
Wysłany przez admin dnia 06-11-2017 (66 odsłon)
Prawo

Warszawa, dnia 15 czerwca 2017 r.

Tajemnica zawodowa psychologa

Przewidziane w aktach normatywnych obowiązki zachowania pewnych informacji w poufności stanowią realizację norm wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., w szczególności zawartych w art. 30 (przyrodzona i niezbywalna godność człowieka), 31 (ochrona prawna wolności człowieka), 47 (prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym) i 51 (prawo do zachowania w tajemnicy informacji dotyczących swojej osoby); por. post. SN z dnia 20 kwietnia 2005 r., sygn. akt I KZP 6/05).

Tajemnica zawodowa jest jedną z immanentnych cech zawodów zaufania publicznego, a jej podstawowym zadaniem w przypadku szeroko pojętych zawodów medycznych związanych z ochroną zdrowia psychicznego jest przeprowadzenie nieskrępowanego procesu diagnostycznego i terapeutycznego.

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: Tajemnica zawodowa
Wysłany przez admin dnia 20-02-2012 (41141 odsłon)
Prawo

      Zachowanie tajemnicy zawodowej przez psychologa jest podstawą nawiązania prawidłowego kontaktu z klientem, i wykonywania zawodu zaufania publicznego. Często bezprawnie oczekuje się od psychologów złamania tej zasady. Wskazujemy więc na jakie przepisy prawne może powołać się psycholog, żeby chronić poufność swojej relacji z klientem.

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: 2009_05_19 ABSOLWENCI Z DYPLOMEM MAGISTRA PSYCHOLOGII
Wysłany przez admin dnia 19-05-2009 (21310 odsłon)
Prawo

ABSOLWENCI Z DYPLOMEM MAGISTRA PSYCHOLOGII

      Witam serdecznie.

      Mam na imię Kamila i jestem zeszłoroczną absolwentką psychologii na SWPS. Zdecydowałam się napisać do Państwa , ponieważ już od pewnego czasu nie mogę zrozumieć tego, co obecnie dzieje się w zawodzie psychologa. Jeśli tylko próbuję znaleźć jakieś informacje, które mogłyby mi pomóc to zrozumieć, to dochodzę do wniosku, że jestem coraz bardziej zagubiona w tym wszystkim. Przede wszystkim chciałabym zapytać o kwestię staży po studiach. Podobno jest wymóg , aby taki staż trwał 2 lata tak? A czy są na to fundusze, czy ma to być program bezpłatny? Czy będą do tego wyznaczone odpowiednie placówki, czy absolwent musi sam sobie takową znaleźć? I jeszcze ważna dla mnie kwestia, czy dotyczy to tylko tych absolwentów, którzy są zainteresowani psychologią kliniczną? Ponieważ ja osobiście interesuję się tematyką psychologii organizacji i zarządzania i chcę iść w tym kierunku. Więc, czy mnie taki staż również dotyczy? A także mam pytania odnośnie tych wpisów do rejestru psychologów . Czy pracując właśnie jako psycholog w dziale HR też zostanę na taką listę wpisana? Czy to prawda, że psycholog, który przez 5 lat nie wykonuje swojego zawodu traci status psychologa? I tak samo jak wyżej, czy takich absolwentów psychologii organizacji i zarządzania jak ja też to dotyczy? W przyszłości natomiast byłabym zainteresowana pracą z ludźmi uzależnionymi lub DDA. Czy w tym przypadku konieczny jest staż? Czy może wystarczą studia podyplomowe i przeszkolenie? I ogólnie, czy jest wybór, że albo absolwent idzie na staż, albo uczy się dalej i robi specjalizację na uczelni? Czy to lub to wystarczy, czy któraś opcja jest "lepsza"?

      Wiem, że mój mail może przerażać, jest dosyć długi i być może zawiły. Ale to dlatego, że od długiego czasu nie jestem w stanie znaleźć, ani nikt nie jest mi w stanie udzielić zadowalającej odpowiedzi na moje wątpliwości. Więc, może mogę liczyć na pomoc z Państwa strony, bo, nie ukrywam czuję się zagubiona i nie wiem już do kogo mogłabym się zwrócić.

Z poważaniem
Kamila

      Pani Kamilo!

      Proszę nie ulegać tym nastrojom, którym dała Pani wyraz pisząc do nas. Mam nawet prośbę o współdziałanie w uspokajaniu tych nastrojów, bowiem nie służą one niczemu dobremu. Ci, którzy je rozsiewają nie służą naszemu zawodowi.

      Najpierw surowa informacja. W Polsce obecnie zawód psychologa we wszystkich jego specjalnościach uprawiać może każdy, kto ma dyplom magistra psychologii uzyskany w polskiej uczelni lub dyplom równoważny uzyskany w uczelni zagranicznej, którego równoważność potwierdzi Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Nic więcej nie jest prawnie ustalone jako wymóg niezbędny.

      Obowiązująca formalnie ustawa o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów jest prawem 'martwym', nie powstawały bowiem organa samorządu i niczego nie da sie stosować z jej zapisów. Również zapisu o stażu podyplomowym, który miałby trwać 1 rok. To tez jest 'martwy' zapis. Ministerstwo Pracy i Pomocy Społecznej występuje obecnie o uchylenie wspomnianej ustawy i pracuje nad przygotowaniem nowej ustawy mającej regulować prawnie wykonywanie zawodu psychologa. Potrwa to jakiś czas, nawet do roku może się zdarzyć, ze nie będzie tej nowej regulacji prawnej.

      Powtarzam, obecnie można wykonywać zawód psychologa mając tytuł magistra psychologii i kropka!

      Jeśli pragnie Pani wiedzieć coś więcej o perspektywach zmiany aktualnego stanu rzeczy, to jest to temat wart oddzielnej uwagi.

      Myślę sobie, ze może dobrze byłoby Pani list i moją odpowiedz opublikować na stronie internetowej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, bowiem ten temat przecież jest ważny dla wielu młodych psychologów w Pani sytuacji.

Z pozdrowieniami,

Adam Niemczynski,
przewodniczący Polskiego Towarzystwa Psychologicznego

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: Integracja uczniów przewlekle chorych
Wysłany przez admin dnia 09-05-2009 (4145 odsłon)
Prawo


Integracja uczniów przewlekle chorych oraz cierpiących z powodu
 
autyzmu -- potrzeba regulacji

List kol. Haliny Marciniak

      W nawiązaniu do naszej rozmowy telefonicznej uprzejmie proszę o wyrażenie swojej opinii w kwestiach dotyczących kształcenia i pracy z uczniami autystycznymi i z chorobami przewlekłymi.

      Kieruję Zespołem Szkół Integracyjnych w Radomiu, w którym mamy oddziały "zerowe", szkołę podstawową i gimnazjum. Wszystkie oddziały są integracyjne, poza jednym - specjalnym - na poziomie klasy pierwszej, dla dzieci z autyzmem. Nasze doświadczenia pokazują, że jest to właściwa forma ich kształcenia, w każdym razie do czasu, kiedy niektóre z nich będą mogły dołączyć do klasy integracyjnej. Do pozostałych oddziałów integracyjnych kierowane są również dzieci autystyczne.

      Mimo wielu starań, różnych form terapii, indywidualizacji pracy, realizowania indywidualnych programów itp. rzadko udaje się w przypadku dzieci z autyzmem pogodzić "interesy" wszystkich uczestników integracji, w każdym razie nie w takim stopniu jaki by nas satysfakcjonował. Dzieci te wymagają pracy w kontakcie "jeden na jednego", co nie jest możliwe w klasie, w której jest jeszcze kilkoro z innymi dysfunkcjami, w tym niepełnosprawni ruchowo, niedosłyszący, niedowidzący bądź niewidomi, upośledzeni umysłowo itd.

      Tylko część dzieci z autyzmem ma w orzeczeniu określony poziom rozwoju intelektualnego, wiele z nich funkcjonuje jak upośledzone umysłowo w stopniu lekkim lub umiarkowanym. Brak informacji o poziomie ich intelektu, w świetle przepisów oświatowych, zmusza do realizowania przez nie podstawy programowej kształcenia ogólnego i oceniania ich zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami.

      Oczywiście, rozumiejąc potrzeby i możliwości tych dzieci stosujemy daleko idące dostosowania w tym zakresie, ale niestety "uczenie" ich np. fizyki czy przyrody, gdy nie jest zakończona ich terapia, kiedy mają trudności na poziomie podstawowych umiejętności szkolnych, jest zupełnie niezasadne.

      Stąd nasze przekonanie, że kierowanie dzieci z autyzmem, z poważnymi zaburzeniami zachowania, bez diagnozy intelektu, do integracji jest poważnym nieporozumieniem. Biorąc pod uwagę szkolne realia, zarówno terapia jak i realizowanie wymagań programowych zgodnie z przepisami jest niemożliwe. Skutki takich decyzji bywają szkodliwe nie tylko dla tych dzieci, a większość prób z reguły kończy się nauczaniem indywidualnym.

      Drugim problemem są dzieci z chorobami przewlekłymi. Wiele chorób przewlekłych sprawia, że dziecko takie wymaga większej pomocy specjalistów niż może mu zapewnić szkoła masowa. Pomoc tę może otrzymać w klasie integracyjnej.

      Ostatnie nowelizacje przepisów oświatowych jasno mówią, że takie dzieci nie mieszczą się w kategorii uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. W świetle przepisów dzieci z ciężkimi chorobami przewlekłymi kierowane do szkoły "masowej" lub integracyjnej (do grupy dzieci "zdrowych") nie mają dodatkowej pomocy, jaka jest dostępna dla dziecka z orzeczeniem (opieka nauczyciela wspomagającego, pielęgniarki, rehabilitanta, itp.) Rozwiązanie takie jest w naszym przekonaniu krzywdzące dla i tak już pokrzywdzonych.

      Staramy się, by żadne dziecko nie pozostało bez pomocy i wsparcia. Mamy duże, bo szesnastoletnie, doświadczenia w integracji, nie boimy się nowych wyzwań, jesteśmy dobrą szkołą dbającą o każdego kto do nas trafia, ale niestety niektóre problemy nas przerastają.

      Zdaję sobie sprawę, że rozwiązanie poruszonych przeze mnie problemów jest trudne. Chciałabym przedstawić moje zdanie na temat najistotniejszych kwestii.

      1) Uważam, że dzieci z ciężkimi chorobami przewlekłymi wymagają pomocy na terenie szkoły: opieki nauczyciela wspomagającego, pielęgniarki, rehabilitantów i innych specjalistów i w związku z tym powinny być kierowane do placówek, które taką pomoc im zapewnią, np. do integracji.

      2) Problem dzieci autystycznych winien być rozpatrywany indywidualnie i do klas integracyjnych należy kierować takie spośród nich, u których określona jest norma intelektualna (lub niewielkie jej obniżenie).

      Jeśli to możliwe proszę o zainteresowanie wspomnianymi problemami ludzi, którzy podejmują decyzje w omawianych kwestiach. Sądzę, że autorytet Pana może przyczynić się do zmiany przepisów w tych sprawach. Gotowa jestem do współpracy w każdym zakresie, gdyby taka była potrzebna. Z góry dziękuję za życzliwość i zrozumienie dla problemów osób, które same sobie pomóc nie mogą.

Z poważaniem
Halina Marciniak

Szanowna Koleżanko!

      Dziękuję za przedstawienie problemów integracji w szkole. Integracja jest jedną z najwspanialszych idei, jakie współczesne społeczeństwa starają się praktycznie realizować. Wiemy, że nie jest to łatwe przedsięwzięcie. Wymaga wielorakiego profesjonalizmu i współdziałania zawodowców z różnych dziedzin, w tym psychologów. A u wszystkich wymaga postawy humanistycznej szacunku i otwarcia na drugiego człowieka potrzebującego naszej pomocy i włączenia do wspólnego kręgu życia.

      Potrzebne są także adekwatne do natury zjawisk regulacje prawno-administracyjne. I z tego powodu Pani tekst wart jest szerszego upowszechnienia i zamieszczamy go tutaj zachęcając zainteresowanych do wypowiedzi na ten temat.

      W szczególności psychologów współpracujących z Ministerstwem Edukacji Narodowej zachęcamy do wypowiedzenia się w sprawach regulacji, jakie byłyby potrzebne dla pełniejszego zatroszczenia się o edukacje dzieci z przewlekłymi chorobami i dzieci cierpiących z powodu autyzmu.

      Rezultaty tej dyskusji, do której zapraszamy, przedstawimy Ministerstwu w formie postulatów ze stosownym uzasadnieniem.

Adam Niemczyński,
Przewodniczący PTP

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: Statut i kodeks etyki
Wysłany przez admin dnia 03-04-2009 (41628 odsłon)
Prawo

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: DOSTĘP DO DOKUMENTACJI BADAŃ PSYCHOLOGICZNYCH
Wysłany przez admin dnia 03-04-2009 (9291 odsłon)
Prawo

DOSTĘP DO DOKUMENTACJI BADAŃ PSYCHOLOGICZNYCH
W EDUKACJI I OCHRONIE ZDROWIA

      Do biura Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego napływa wiele zapytań o postępowanie w sytuacji, gdy przełożony psychologa lub instytucjonalna kontrola czy też nadzór zwraca się z żądaniem okazania dokumentacji badań psychologicznych, a także dokumentacji pomocy psychologicznej w jej rozmaitych formach. Z tymi pytaniami zgłaszają się psychologowie pracujący w obszarze edukacji i ochrony zdrowia. Kwestie te są aktualne wszakże w każdym obszarze działalności zawodowej psychologów.
      Art. 14. ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, opublikowanej w Dzienniku Ustaw RP nr 73 z dnia 18 lipca 2001 roku mówi jednoznacznie o zachowaniu tajemnicy zawodowej podobnie jak punkt 21 Kodeksu etyczno-zawodowego PTP. Punkt 23 Kodeksu dodaje dyrektywę postępowania w przypadku współpracy ze specjalistami z innych dziedzin: 'psycholog udostępnia wyniki własnych badań tylko w takim stopniu, w jakim jest to potrzebne. Informuje przy tym o konieczności utrzymania tych danych w tajemnicy.
      Powyższe zapisy są powszechne, o czym można się przekonać zaglądając do standardów wykonywania zawodu psychologa określonych - na przykład - przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne czy też przez Europejską Federację Towarzystw Psychologicznych.
      Pytania wspomniane powyżej dotyczą oczekiwań administratorów (dyrektorów, kierowników, inspektorów, wizytatorów, itp.), którzy też są specjalistami w dziedzinie administracji i zarządzania, lecz nie są im potrzebne do celów administracyjnych wyniki badań psychologicznych pacjentów, uczniów czy innych klientów psychologa. W celach administracyjno-zarządczych wystarczą całkowicie bezosobowe dane o ilości wykonanych czynności psychologicznych: diagnoz, zaleceń, opinii, procedur terapeutycznych, form pomocy psychologicznej, itp.
      Zupełnie absurdalne są - niestety zdarzające się - żądania administratorów okazania przez psychologa odpowiedzi badanych osób na pytania kwestionariuszy, zapisów reakcji na testy, notatek z obserwacje zachowania, rejestracji odpowiedzi i reakcji dawanych przez osoby badane w toku stosowania technik badania diagnostycznego, rysunków wykonanych przez osoby badane, nagrań lub notatek z wywiadu psychologicznego, itp. Absurdalność tę łatwo dostrzec zwracając uwagę na to, że równie dobrze należałoby żądać od pracowni analitycznych w szpitalach, aby płyny ustrojowe lub wydzieliny naszego organizmu dołączać do dokumentacji wraz z wynikami ich analizy. Tak samo lekarze powinni - zgodnie z 'logiką' tego żądania - dołączyć do dokumentacji nagranie szmerów i innych akustycznych produktów ruchów klatki piersiowej, które słyszeć się da za pomocą stetoskopu. Podobnie, nauczyciele powinni dostarczyć wszelkie prace pisemne i nagrania wszelkich odpowiedzi ustnych, z których wnioskują o stopniu opanowania materiału przez uczniów. Tego typu żądania lub oczekiwania i życzenia administratorów pod adresem psychologów uprzejmie, lecz stanowczo należy oddalać.
      Więcej na ten temat i na wszelkie inne praktycznie ważne tematy dotyczące etycznego wymiaru zawodu psychologa przeczytać można w najnowszym opracowaniu "Etyki zawodu psychologa" autorstwa Jerzego Brzezińskiego i współautorów, wydanym przez Wydawnictwo Naukowe PWN w 2008 roku.

Adam Niemczyński, przewodniczący PTP

Warszawa, 2 kwietnia 2009 roku

(Czytaj więcej... | Prawo)

Prawo: Psychologia a prawo
Wysłany przez admin dnia 20-01-2005 (86217 odsłon)
Prawo
Tutaj znajdują się informacje o regulacjach prawnych, dotyczących bezpośrednio psychologów i zmianach w nich.

(Czytaj więcej... | Prawo)